خداوندا،دل مرا روشن وتابناك،قدمهاي مرا ثابت واستوار گردان- گردن مرا كشيده وراست،ديدگان مرابينا و پرنوروبدن مرا سالم و قوي نگاهدارتا اين همه را در راه كمك به خلق تو و بهبود جامعه اي كه در ميان آن زندگي مي كنم بكار ببرم.
سالي همراه با سلامتي و بهروزي ،ماندگاري و پويايي برايتان ارزو مي كنم
بعد از صديقه من هستم و بعد از من آخرين فرزند خانواده 7نفري سودابه . 5تا ما خواهرو برادرها و دوتا هم آقا و بي بي .و من چقدر از عدد 7 خوشم مي آيد.حالا هم ميخواهم از خاطراتم با سودابه برايتان بگويم .قبل از آن بايد از خانه بردسيري برايتان تعريف كنم .قديمها خانه ها بزرگ بودند و ويلايي ،اگر كل شهر را مي گشتي يك آپارتمان نميديدي .منظورم 40 سال پيش است.بيشتر خانه ها از خشت و گل بود و گاهي هم از آجر.خانه ماهم همينطوري بودو وسعتش حدود 1000يا 1200متربود وروي تل ساخته شده بود .تل قسمتي از شهر بود كه بلند تراز بقيه جاها بود و از انجا مي توانستي تمام شهر را ببيني.خانه ما سه قسمت داشت .يك قسمت اتاقها بود ،يك قسمتش باغچه بود ويك قسمتش راهم مي گفتيم (پروستو).پروستو محل نگهداري مرغ و خروسها بود.از يكي دوتا مرغ و خروس شروع كرده بوديم وزياد شده بود.مديريتش با بي بي بود.مرغها كه تخم مي گذاشتند و كرك مي شدند بي بي آنها را مي خواباند وبعد از چند روز من و سودابه مي د يديم كه مرغها با چه وقاري حركت ميكنند و دنبالشان 7-8تا جوجه تپل مپلي در حالبدو بدو كردن .و ما چقدر جوجه ها را دوست داشتيم .
توي مرغ و خروسها چند تا بوقلمون هم داشتيم و يكي از بوقلمونها نر بودو از بقيه بزرگتر بود.اين بوقلمون بزرگه به صداي بلند حساسيت داشت و عكس العمل نشون ميداد.يادم هست وقتي زنگ در خانه را ميزدند صدايش در مي آمد و قد قد ميكرد.من اين را مي دانستم .گاهي دستهايم را كه محكم بهم ميزدم بلند قد قد مي كرد.
يك روز كه با سودابه رفته بوديم كه به مرغ و خروسها دانه بدهيم وداشتيم باهم حرف ميزديم و شوخي ميكريم اين جريان اتفاق افتاد.من به سودابه گفتم تو خري و او هم خنديد و جواب داد نخير تو خري.من گفتم از بوقلمون بزرگه ميپرسيم ببينم چي ميگه هرچي گفت هم تو قبول كن و هم من .او هم گفت باشه بپرس.من كه جريان را ميدانستم با صداي بلند داد زدم :سودابه خره؟و بوقلمونه جواب داد قد قد قد .....قد قد قد....گفتم ديدي تاييد كردو سودابه گفت اين كه كاري نداره منم مي پرسم .گفتم بپرس.و هر چه داد زد صداي بوقلمونه در نيومد آخه اون خبر نداشت كه بايد داد بزنه و صداشم كه ظريف بود بوقلمونه عكس العمل نشون نميداد.هر چند بار كه گفت جواب نداد كه نداد.كم كم داشت خودشم باورش مي شد!چه خوش روزگاري بود ان روزگاران....
اين واقعه رو هردوتامون يادمون بودودور هم كه جمع مي شديم براي بچه هامون تعريف مي كرديم و كلي با هم مي خنديديم.و اين صميميتمان را با هم بيشتر مي كرد.يادم نمي رود آخرين شبي كه همين حكايت را تعريف مي كردم و سودابه بعد از فوت اميد براي اولين بار مي خنديدو من چقدر خوشحال بودم كه باعث خنده اش شدم .آخر او بعداز صد روز كه از فوت اميد ميگذشت براي اولين بار ميخنديد و بچه ها خنده اش را مي ديدند.واصلا خبر نداشتم فرداي آن روز ديگر در ميان ما نيست و نمي خندد.فرداي آن شب سودابه ما را تنها گذاشت و به همسرش اميد پيوست .خدايشان رحمت كند.
من وخواهرم صديقه
من از خواهرم چهار پنج سالي كوچكترم و اين خيلي خوب است كه آدم يك خواهر بزرگترتر داشته باشد.از همان بچگي هوايم را داشت و اگر پولي پس انداز ميكرد سهم تو جيبي من بجا بود.بعد هم كه با پسر عمه جواد ازدواج كرداز تهران برايمان سوغاتي مي اورد.يا همينطور از شيراز .يادم هست يكد فعه از شيراز كه آمده بود براي سودابه يك خرس آورده بود كه طبل ميزد و براي من يك جوجه كه راه ميرفت و دونه مي خورد.تا مدتها اونو داشتم ومواظبش بودم هردوتاشان كوكي بودند،كوكشان مي كرديم و راه مي افتادند.بعدها هم كه بزرگتر شدم اين دوست داشتنها ادامه داشت .يادم هست گاهي كه بخانه شان ميرفتم و نبودند،خودم با چوبي ،سيمي ،لولاي بالاي در را باز مي كردم و داخل مي شدم و آنها كه مي آمدند مرا داخل خانه شان مي ديدند!
حكايتي يادم آمد كه بد نيست شما هم بدانيد.در كش و قوس انقلاب بوديم .يكروز از مسافرتي آمده بودم نصف شب رسيدم مشهد مدتي هم بود از خواهر بي خبر بودم،گفتم برم و احوالي بپرسم ورفتم ديدم بدجوري است نصفه شب از خواب بيدارشان كنم طبق معمول مثل قديما با يك تكه چوب لولا را باز كردم و داخل شدم آشپز خانه شان زير زمين بود اول فكر كردم برم زير زمين و بخوابم ولي بعد گفتم فردا صبح كه خواهر بيدار شود و بيايد آشپزخانه و ببيند يكنفر خوابيده ممكن است هول كند .اين بود كه تصميم گرفتم بيدارشان كنم .بهمين منظور رفتم پشت در اتاق و شروع كردم تقه زدن.بيدارشدند از داخل اطاق صداي پچ پچ مرد وزني مي امد معلوم بود كه نگرانندخلاصه مرده گفت كيه؟گفتم نظامم از تهران آمدم.جواب داد نظام كيه؟چكار داري .منم فكر كردم جواد شوهر خواهرم داره شوخي مي كنه .گفتم جواد اذيت نكن .گفت جواد كيه اقا چكارداري؟كم كم داشتم فكر مي كردم نكنه خونه رو اشتباهي اومدم خلاصه مام به تته پته افتاده بوديم ،شكسته بسته توضيح دادم كه كي هستم و امدم خانه خواهرم و....
مرد ارتشي بود و اون روزا بگير بگير ارتشيا بود.خلاصه كم كم فهميد كه قضيه از چه قرار است .ومن هم شرمنده از اين حركتم عذر خواهي كردم و خدا حافظي كردم.ظاهرا خواهرم اينا اجاره شان تمام شده بود و از آنجا رفته بودند و من بي خبر نصفه شب اشتباهي رفته بودم خانه مردم! و بيچاره ها چقدر ان شب حرص خوردند و من چقدر ترسيدم و شرمنده شدم .اول آنها ترسيدند بعدا من !بگذريم كمي طولاني شد ولي شما فهميديد كه ما با خواهرمان چقدر دوست بوديم و ندار!